فاتح قلعه رويا بی بهانه سلام ...:


حقيقتش نمی دانم ناچاری يا دچار ؛ و نمی دانم هنوز هم به ياد داری دوستت دارم گفتن های من رو ؛ من به هر نوع و زبانی بهت گفتم كه چقدر دوستت دارم ؛ اما تو هرگز نه خود من و نه دوستت دارم های منو قبول كردی . اين بار خواستم برای اولين و آخرين بار طعم دوستت دارم ها و لحن و لهجه نامه هايم را تغيير دهم ؛ شايد يك روزی باورت شد كه چقدر دوستت داشتم ... شايد . اين بار نامه ام رو در قالب يك متن رياضی برايت می نويسم ؛ می دانم از رياضی زياد خوشت نمی آيد ؛ پس بخاطر جام جهانی فوتبال ؛ نامه ام را فوتبالی برايت می نويسم ؛ شايد برای اولين بار خنده را رو لب های تو ديدم ؛ مي دانی زيبا در جايی خواندم كه ؛ نفس عشق درمان عاشق است . و تو چه من رو بخواهی و چه نخواهی من دوستت دارم و خواهم داشت . البته اين بی وفايی فقط و فقط تقصير تو نيست ؛ اين تقدير است كه نوشته های عاشقانه منو خط خطی كرد ؛ و اين تقصير سرنوشت هم هست ؛ هميشه انسان ها به هم نمی رسند و يا گاهی به هم می رسند كه خيلی دير شده است . می گويند وقتی اميد بميرد معجزه رخ می دهد ؛ و من به دنبال آن معجزه ام تا شايد بخاطر همه آشفتگان ديار سرنوشت كه يك شب در گرگ و ميش هوا دل رو زدند به دريای عشق و هرگز باز نگشتند حرف را باور كنی ؛ بگذريم .
زيبا چشمانت = مساوی ست با كمان ابروهايت ؛ نمی دانم نامت در دلم " X " به پا كرد يا " Y " كه " Sin " لبانت با " Cos " مژه هايت برابر است . تو گفتی قضيه عشق را از 2 ضلع و زاويه بين آنها حل كنيم ؛ اما قاضی اين قضيه فيثاغورث است . اگر نتوانم آن را پيدا كنم ؛ از راه يك معادله 2 مجهولی با تو كنار خواهم آمد ؛ و از طريق اتحاد مزدوج با تو زندگی خواهم كرد ؛ اگر بخواهی مرا ترك كنی و بروی و از من بگريزی ؛ تو را زير " √ " راديكال ملاقات خواهم كرد ؛ و اگر مرا نخواهی از راه تجزيه و تركيب از بين خواهم رفت ؛ ولی زيبا وقتی به همراه عشق جديدت از حد " ℓ " مبهم ؛ در باغ زندگی با ناز و نياز و آواز و بوسه ؛ " ∫ " مشتق می گيری ؛ مواظب خارهای تيز تقدير باش ؛ چرا كه برای رفع ابهام بايد از قضيه هوپيتال كمك گرفت ؛ كه شايد ديگر برای اين كار دير شده باشد ؛ به هر حال اين را بدان و باور كن كه تا آخر يك " ∞ " بی نهايت دوستت دارم .

خدايا سرای محبت كجاست ؟

من آواره شهر الفت كجاست ؟

كسانی كه از عشق دم می زنند

چرا بين ما را به هم می زنند ؟

بگذريم ؛ شايد بخاطر فوتبال هم كه شده ؛ برای يك بار نامه ام را بخوانی و نخوانده پاره نكنی . می دانی زيبا ؛ پرچم كمك داور سرنوشت مدت هاست به علامت در آفسايد ماندن شادیهايم بالاست .
نتيجه سرنوشت من و غم تو ؛ با هم به تساوی كشيده شد ؛ در حقيقت بازی به نفع تو تمام شد . تقدير ، قانون گل طلايی را منحل كرد تا مبادا تو با گل لبخندت دروازه سكوت مرا بشكنی . سرنوشت حتی ثانيه ای وقت اضافی برای باز پس گرفتن انتقامم از غم تو منظور نكرد . قلب من بيشترين گل را از تو خورد ؛ تو دروازه قلبم را با مهارتی عجيب گشودی و ترجيح دادی كه دروازه سكوتم همچنان بسته بماند . شنيده ام كه تكل از پشت كارت قرمز دارد ؛ نمی دانم آن زمانی كه سرنوشت به تنها بخش باقی مانده از آرزوهايم پشت پا زد داورها كجا بودند ؟ هيچكس حتی كارت زرد هم نشانش نداد ؛ چرا هيچ داوری خطاهای سرنوشت را نمی بيند ؟ نازنين پوريا ؛ سكوت تو خطای مسلمی است كه پنالتی دارد . زيبا ؛ غمت آرزوهايم را درو كرد ؛ مدت هاست كه تو دفاع آخر يا همان عقل مرا مصدوم كرده ای ؛ ياد تو دائم با ضربه های آزاد درست كنار دروازه های قلبم آتش به جانم می زند . حقا كه ... ؛ دروازه خود را بستی و نقطه ضعف دل رسوای مرا يافتی ؛ زيبا ! قضيه يك كرنر ساده نيست ؛ تو از همه طرف به من گل زدی ؛ درد دلهايم را به اوت نزن ؛ به خدا اينها شوت های هوايی يك نفس نيستند ؛ ضد حمله هم نيستند كه دفعشان كنی . زيبای من نگذار فراق تو در همين بازی نخست از دور شركت كنندگان در مسابقه زندگی جام پيكار حذفم كند ؛ تو چه آسان مرا از اوج جدول آرامش به دسته آخر دلواپسی فرستادی من فقط از تو گل خوردم ؛ حالا كه دركم می كنی با مهربانيت برايم از تقدير آوانتاژ بگير ؛ می دانی ياد تو در بين نود دقيقه صبوری و تحمل هم رهايم نمی كند ؛ تو را به خدا تجديد نظر كن ؛ تو ديگر كارت قرمز نشانم نده . كسی كه خودش يك كارت زرد هم ندارد آن قدر مهربان هست كه گمان نمی كنم به كسی كه خطايش تنها ديوانگی اوست قرمز نشان دهد . مالك كلبه رويا ؛ صاحب چشمان ابری ؛ محرومم نكن ؛ بگذار تماشايت كنم تا زندگی كنم ؛ من با ديدار تو زمين دنيا و توپ تقدير را خواهم بوسيد و با افتخار به عنوان يك پيش كسوتی در عشق برای هميشه با جام زندگی خداحافظی خواهم كرد .

" در پهنای بی کرانه تفکر از خویش به کیش خواهم رسید تا از دالان پرخروش محبت آب حضور را برداشت کنم و در این میان جبیره ی فراق را بر دل خواهم زد و به مثال چوک و هزاردستان در بهشت اشتیاق نغمه ی آشنایی را سر خواهم داد و با گامهای سره به دنبال تلالو زرنگار انتظار از پل جنون راهی جزیره مجنون خواهم گشت و سوار بر بادهای بی اقلیم حماسی از کنار پنجره های تجلی به سوی دیار تحیر کوچ خواهم نمود و توشه ره را در کوله پشتی معراج از خلعت فنا؛ خوشه معنا و آب استغناء پر خواهم داشت تا حماسه ی وجود الهی را با نگاهی فارغ از نگاه جمادی احساس نمایم و در این حال فضاله ی قدح را به رسم رندانگی در کیش عروج خواهم نوشید و به مثال عشاقان دیار وصل در گود کارزار الهی کباده ی مستی خواهم زد و فریاد هستی . تا شاید بدین سان سرسرای هبوط را جانی دوباره بخشم و کویر دل را در مسلخ عشق قربانی نمایم و طاق آسمان جاودانگی را با نقش تحیر ازین بندم و اذان عشق را در وقت ایمان جاری سازم تا صور منیع راحله ی تحول را با چشم دل احساس نمایم و به سهای اکبر در آسمان کرامات خداوند بالباب بدل گردم "

و اما تـو ...: سر گذشت غم هجران تو گفتم با شمع

آنقدر سوخت كه از كرده پشيمانم كرد

ديشب كه در نوشته های تكه تكه دفترم پرسه می زدم حرفی يافتم كه مناسب ترين عنوان برای نامه بی دليلم بود ؛ راستش تمام اينها را نوشتم تا آن جمله را بنويسم : حق با كسی بود كه برای اولين بار اين حرف غم انگيز را از روی بدست آوردن تجربه ای به قيمت دانه های ياقوتی اشكهايش زده بود تو هم بخوان ؛ شروع كن و لطفا باورت شود هيچكس لياقت اشكهای تو را ندارد ؛ و كسی كه لياقت اشك های تو را دارد هيچ گاه اشك تو را در نخواهد آورد . جسارت نباشد ؛ ادب رسم بزرگی از آئين نامه نگاری ست ؛ و من معتقدم اشك جوهر درده و حرف آخر مرده ؛ تو خيلی حرف آخر اين مرد را شنيدی و جوهر قلمش را كم ديدی و كلی هم نديدی و حتی كسی نگذاشت خبرت شود ؛ مهم نيست .
چقدر بد است كه بزرگ می شويم يعنی قدمان ؛ شناسنامه هايمان ؛ كلاس های درسی مان ؛ اندازه لباس هايمان ؛ اما خودمان كاش همان اندازه صادق می مانديم كه نمانديم ؛ هر چه سايزها بزرگ شدند ما بقول زبان عاميانه آب رفتيم ؛ شايد هم عاميانه نباشد ؛ يعنی فرو رفتيم در آب گل آلود و نه چندان زلال ؛ بماند ؛ در حالی كه تو هيچ وقت نخواستی بمانی و كاش می فهميدم همان نت " می " در نغمه هايت همان می خواهم بروم است ؛ بگذريم ؛ مثل گذشتن های بی تفاوت تو از عاشقی من .
گاهی اين خط آخر خط است كه به انسان ياد می دهد اول يك خط درست كجاست و شايد اين آخر هم از همان هاست . نه اشتباه نكن ؛ جا نزدم ؛ پشيمان نشدم ؛ عين بچه ها كه امروز و دو روز بعد از خريد اسباب بازی جديدشان آن را به بقيه ترجيح می دهند و اگر روز بعد كسی جديدترش را برايشان بخرد آن را هم يك گوشه پرت می كنند ؛ تصميم عوض نكردم ؛ من تـو را ؛ با صاحب روياهايم با حاكم آرزوهايم ؛ با قاضی تقديرم و با مهر كننده سند بزرگ سرنوشت پر از خط و نقشم اشتباه گرفتم ؛ اشتباهی فراتر از نام ؛ اشتباهی به قيمت يك دنيا عمر ؛ چند فنجان زهر ؛ كلی تنفس به هدر رفته بی بازدم ؛ يك كوله بار درد ؛ و هزاران يلدا غصه و كرور كرور شب پر گريه بی ستاره تاريك . اما شايد همين جا هم برای پی بردن به اين اشتباه جای بدی نباشد شايد بايد بگويم خدا را شكر كه اينجا فهميدم ؛ شايد كمی ديرتر اول و آخر هيچ خطی مشخص نمی شد .
زيبا ؛ امشب شب وحشتناكی ست ؛ مثل اينكه پروانه نيم سوخته ای را به هوای سوختن بسيار از گرد شمع برانند تا خال های رنگی پروانه تازه نفس دومی را به رخ بالهای آتش گرفته او بكشند قشنگ است نه ؟
زيباست مثل همه كارهايت ؛ شايد لازم بود يعنی صلاح بود يك جور ديگر مثل بقيه كارهای متفاوتت دلم را آتش بزنی و زدی ؛ دست مريزاد آن هم چه آتشی ؛ حتم دارم تا انتهای همه سالهای نوری و نجومی ؛ همه مردگان و زندگان و نيامدگان را گرم خواهد كرد و نورش خورشيد را خواهد سوزاند ؛ امشب آتش زدن كسی كه خودش از دل آتش می آيد از آذر ؛ برايم فهماند معجزه زمانی می آيد كه اميد مرده باشد ؛ و امشب با اين آتش بازی فهميدم كه معجزه هم مرد .
كمی اغراق كردن هم زمانی بد نيست تا خواننده های دل نوشته های تنهاييم خسته نشن و مثل تو يك دفعه نبرن و برن ؛ مثل حرفها و حيله های تو كه اسم شان را وقتی فهميدم گذاشتی دروغ مصلحتی و خودت را تبرئه كردی و رفتی ؛ مهم نيست ؛ مهم امانت داريست ؛ مهم سر عهد ماندن و جا نزدن است ؛ حرف از صداقت است و كليد قلبهای نقره ای زلال ؛ من همان هستم كه بودم ؛ با اينكه الان خيلی ها دلهايشان را به هزاران نفر و هزاران مرتبه فروختند و رفتند و شدند آدم برفی ؛ و آدم برفی چه می داند لذت چهار فصل را ؛ ولی من هنوز هم معتقدم تو معجزه بهشتی و معركه اديبهشت ؛ هنوز هم می گويم پاييـز همان پاييز می شود اگر بخواهيم ؛ زيبا تنفست می كنم ؛ با همه شكنجه هايی كه برايم اگر عاشق باشم طعم شهدترين زهر دنيا را دارد . مثل شوكرانی كه سقراط نوشيد و من هم با عشق سر می كشم . معجزه بهشت ؛ تنفست می كنم تا دم مرگ . پروانه اولت منم ؛ مهم نيست اگر دومی ؛ سومی ؛ و هزارمی را به رخ بالهای سوخته كه هيچ ؛ خاكستر شده ام بكشی .
نازنين هميشگی پـوريا ؛ می دانی از آن چيزهايی كه همه اسمش را می گذارند حرف حساب اما نا حسابی ست سرم نمی شود ؛ با زبان خودم بايد بگويی چه كنم دختر مهربان و با زبان خودم می گويم زيبا ؛ يك روز در پاييز ؛ يك شب در آذر ؛ تمام شهر را ويرانه خواهم كرد ؛ و با تو آشنای من تمام شهر را بيگانه خواهم كرد .
و من يك روز ؛ يك روز نه چندان دور ؛ كتاب ماجرايم با تو را افسانه خواهم كرد .
ببين زيبا ؛ ببين شمع بلند دور دست قله برفی ؛ خودم را تا كه دنيا هست پيش پای تو پروانه خواهم كرد .
ببخش اما نمی دانم چرا اين بار من خواهی نخواهی در دل تو خانه خواهم كرد .
برای فتح اين قله ؛ زمانی ترك دين و دنيا و شهر و مردم و كاشانه خواهم كرد .
و موهای بلند بيد مجنون نگاهت را ؛ شبيه يك نسيم اول دی ؛ شانه خواهم كرد .
و من از دست خود ؛ از دست عشق تو ؛ تمام اهل اين دنيا و شايد اهل اين ويرانه را ديوانه خواهم كرد .
ببين زيبا ؛ صدايت می كنم حالا همين حالا ؛ قسم خوردم كه نامم را كنار نام تو تا انتهای اين گيتی خواهم برد .
وز آن دور دست نقطه نزديك ؛ تمام ســطر سطر عشق هايم را به تـو افسانه خواهم كرد .
تـو را بين تمام نور چشمی های اين خورشيد زرد سركش و مغرور ؛ يكی يك دانه خواهم كرد .
ببين زيبا هزاران بار ديگر باز می گويم ؛ تـو را با عشق خود با دست خود ؛ با قلب سرشار از جنون خود شبی افسانه خواهم كرد .
تــو زيبايی فقط ديوانه ام كردی ؛ ببين با عشق چشمت آخر سر من چه خواهم كرد .

گوش کن با تو سخن می گویم

زندگی در نگهم گلزاری ست

و تو با قامت چون نیلوفر

شاخه ی پر گل این گلزاری ؛

من به چشمان تو گلهای فراوان دیدم

گل عفت گل تقوا گل صد رنگ امید

گل فردای بزرگ گل دنیای سپید ؛

تو همان خرد نهالی که چنین بالیدی

راست چون شاخه ی سر سبز و برومند شدی ؛

همچو پر غنچه درختی همه لبخند شدی

اما دیده بگشای و در اندیشه ی گل چینان باش

همه گل چین گل امروزند ؛ وهمه هستی سوزند

کس به فردای باغ نمی اندیشد ؛

انکه گرد همه گلها به هوس می چرخد بلبل عاشق نیست

بلکه گل چین سیه کرداریست که دود در پی گلهای لطیف

تا یکی لحظه به چنگ آرد و ریزد در خاک ؛

دست او دشمن باغ است و نگاهش نا پاک ؛

اما تو گل شادابی به ره باد نروغافل از باد مشو ؛

ای گل صد پربا تو در پرده سخن می گویم

گل چو پژمرده شود جای ندارد در باغ

گل پژمرده نخندد بر شاخ

کس نگیرد ز گل مرده سراغ ؛

عشق دیدار تو بر گردن من زنجیری است

و تو چون قطعه ی الماس درشتی کم یاب

گردن آویزی بر این زنجیری ؛

تا نگهبان تو باشم ز هراسی همه شب

خواب بر دیده ی من هست حرام ؛

تو که تک گوهر دنیای منی

دل به لبخند حرامی مسپار

دزد را دوست مخوان

چشم امید بر ابلیس مدار

دیو خویان پلیدی که سلیمان رویند

همه گوهر شکنند ؛

دیو کی ارزش گوهر داند ؟

نه خردمند بود هر که اهریمن را

از سر جهل سلیمان داند

تــو چراغ همه شبهای منی

به ره باد مرو ؛

تو گلی تو گل صد رنگی ؛

پیش گل چین منشین ؛

تو یکی گوهر تابنده ی بی مانندی

حضرت عيسی مسيح فرمود : " نگذارید که ملکوت الهی در درونتان رها و فراموش گردد " ؛ اما متأسفانه در ايرانی كه مزدوران از دستمان گرفتن ؛ ايران فرزندان كوروش را – وارثان داريوش را – يادگاران جمشيد جم را به يغما و قتل و غارت كشاندن ؛ هيچ خبری از پيامبران الهی و امامان نيست . عزيزی روزی اين يك بيت شعر زيــبا رو برايم نوشت ؛ كه من برای شما عزيزانم می نويسم :
" روری ز تخت عرش فرو می كشم تـو را
ای اهريمن ؛ ای كشنده ی پنهانی خدا "
خواننده محترمی كه الان نوشته ها و زمزمه های خلوت مرا پيش رو گرفتی و می خوانی اين را هم بدان كه امسال برای تبريك گفتن به اديان ديگر ؛ مثلا تبريك سال نو ميلادی ؛ ولادت مسيح ( ع ) حكم قضايی گذاشتن ؛ اين ننگ بزرگی برای اسلام و ايران است ؛ " امام حسين در جمله ای زيبا فرموده است كه اگر افرادی در لباس مسلمانی و در قالب اسلام اسير شيطان نفس خود بشن و هر كاری را كه زاده ذهن و مصلحت خودشان است انجام دهند ؛ قيام كنيد كه حتی لحظه ای درنگ جايز نيست ؛ چرا كه اسلام آنها اسلام و دين ابوسفيانی ست نه اسلام و دين ناب محمدی " ؛ شايد خيلی از شما بدانيد كه من اهل كجا هستم ؟ من از آذرآبادگانم و خوشبختانه در محله ای زنده ايم كه اكثر همسايه ها و اهل محل عزيزان مسيحی و ارامنه هستن ؛ و به عين ديدم كه بخاطــر تاسوعا و عاشورا سال نو نگرفتن و در غم ما شريك شدن و ديدم مسيحی ها و ارامنی هايی كه بخاطر خضرت ابوالفضل عباس و امام حسين احسان می دادند ؛ اما در عوض اين مزدوران مسلمان نما با پيروان عيسی مسيح چه كردند ؟ برايتان اصل موضوع رو همراه با عكس می نويسم تا بدانيد و باور كنيد آدميت مرده و معرفت رخت بسته و رفته از ديار ياران ؛ و هر كه عاشق باشد محكوم است و هر كه محكوم باشد مظلوم است .
امروز خبر آزادی " مريم و مرضه " رو ديدم ؛ در مقابل حكمت و رحمت خدا و در مقابل قدرت و جلال مسيح هيچ چيز نمي تونم بگم ؛ عيسی ای پيامبر صلح و دوستی و محبت ؛ ای پيام آور خداوند كه پيامبر ما محمد ( ص ) آنقدر تو را دوست داشت كه در سخنی گفته كه من دوست دارم چهره ام مثل چهره عيسی باشد . مسيح ؛ ای فرزند پاك ترين زن دنيا مريم ؛ آنها تو را به سی پاره نقره نفروختند و تو امروز در آسمان شادمان هستی و همینطور که امروز بین ما ایمانداران جشن آزادی این دو عزیز هست ؛ می دانم که در آسمان نیز شادی عظیمی بر پاست .